Çfarë e shkakton sulmin e panikut dhe si ta tejkaloni shumë shpejt ankthin

Çfarë e shkakton sulmin e panikut dhe si ta tejkaloni shumë shpejt ankthin

Sulmi i panikut lind në mendje dhe prek trupin, përbëhet nga një përzierje shpërthyese ankthi dhe emocionesh të pa metabolizuara dhe duke shtuar një spërkatje të mendimeve katastrofike, “kokteji” është gati!
Nëse përgjegjësia për këtë ngjarje do t’i atribuohet kokës, fatkeqësisht i takon trupit të bëjë punën e ndyrë: për të parandaluar që sasia jonormale e energjisë e mobilizuar nga ankthi t’ju dëmtojë në mënyrë organike (le të mos harrojmë se emocionet punojnë ngushtë me hormonet), trupi është i detyruar të gjejë një valvul lehtësues të aftë për të shkarkuar gjithë këtë energji në një kohë të shkurtër.
Mund të thuhet se sulmi i panikut mund të shkaktohet nga mendime katastrofike dhe emocione shumë të forta; por nganjëherë marrja e substancave emocionuese mund të luajë gjithashtu një rol të rëndësishëm: të tilla si abuzimi i kafesë që mund të shkaktojë takikardi, për shembull.
Mendime katastrofike / stres shumë i fortë / ngjarje destabilizuese /Stuhi emocionale (+ substanca emocionuese) = sulm i mundshëm paniku
Sulmi i panikut është një episod ku ankthi arrin një nivel anormal dhe mund të zgjasë nga disa minuta në 20 minuta (në raste të rralla) gjatë të cilave mund të hasen simptomat e mëposhtme:
• Palpitacione, takikardi
• Djersitje
• Te dridhura ose nxehtësi
• Dridhje
• Ndjenja e mbytjes
• Dhimbje ose siklet në gjoks
• Të përziera ose siklet në bark
• Ndjenjat e marramendjes, ndjenja e të fikëtit
• Humbja e realitetiti ose depersonalizimi
• Frika nga humbja e kontrollit ose çmenduria
• Frika nga vdekja
Kur sulmet e panikut kanë një tendencë të përsëriten, quhet çrregullim paniku.
Sulmi i panikut është si një valë anormale emocionale që thyen bankat, fuqia e emocioneve lëshohet në mënyrë të pakontrolluar dhe mbingarkon gjithçka në kalimin e saj, duke ju dhënë përshtypjen e humbjes së kontrollit. Unë do të doja t’ju siguroja në një pikë themelore: ju nuk jeni duke humbur mendjen tuaj ose po çmendeni, ju keni qenë thjesht e ekspozuar ndaj një niveli kaq të lartë stresi saqë trupi juaj është detyruar të shtypë butonin e urgjencës për të lejuar që energjite përçarëse të të dëbohen.
Çfarë të bëni kur e gjeni veten të ballafaquar me këtë “tsunami”emocionale?
Ju nuk mund ta kundërshtoni ose bllokoni ngjarjen, kështu që zgjidhja më e mirë eshte ta kuptoni ate.
Gjëja e parë që duhet të bëni është të mirëpritni valën, duke kuptuar që po ndodh një sulm paniku, kështu që ju duhet të qetësoni mendimet tuaja dhe të përqendroheni në frymën tuaj për ta shtyrë mendjen tuaj nga rrethi vicioz që ka krijuar.
Gjatë një sulmi paniku, “uria për ajër” për shkak të ndjenjës së mbytjes çon në hiperventilim i cili mund të shkaktojë ndjesi shpimi gjilpërash, marrje mendsh, përshpejtim kardiak, etj. Për të rivendosur një ritëm të rregullt të zemrës do të jetë e dobishme të marrësh frymë duke zbrazur mushkëritë mirë para se të thithësh (dhe / ose të marrësh frymë në një qese letre) për të rivendosur ekuilibrin e duhur midis oksigjenit dhe dioksidit të karbonit.
Sulmi i panikut bën që gjithçka të shembet për një moment, dhe nga një këndvështrim i caktuar, ai gjithashtu mund të përfaqësojë një ndihmë: shpesh janë njerëzit perfeksionistë, që japin gjithmonë më të mirën e tyre, që nuk i japin vetes të drejtën për të bërë gabime, për të vuajtur kryesisht nga ankthi. Sulmi i panikut i detyron ata të zvogëlojnë shkakun e sëmundjes së tyre dhe të duhet të bëjnë një punë introspektive për të dalë nga rrethi vicioz, i cili përndryshe rrezikon të vendoset vetë.
Paniku vjen kur muret e mendjes sonë afrohen gjithnjë e më shumë, deri në momentin kur hapësira brenda nesh është aq e ngushtë sa e vetmja rrugëdalje për të mos u shtypur është të hedhësh në erë gjithçka, dhe kjo është ajo për të cilën është qëllimi. : të rrëzojmë barrierat që na shtypin brenda me një shpërthim kaq të dhunshëm sa që kemi frikë për jetën tonë dhe / ose shëndetin mendor. Ironia e fatit dëshiron që ne të tmerrohemi nga shpërthimi që na shpëton dhe jo nga mekanizmat skëterrë të mendjes sonë që do të na kishin shtypur.
E vërteta është se ekziston një energji e madhe brenda nesh që dëshiron të kanalizohet në një farë mënyre por që nën efektin e stresit i kundërvihet: kur na merr frymën dhe na bën të dridhemi si një gjethe, atëherë bëhemi llogari të fuqisë së saj.
Por imagjinoni për një moment se çfarë do të jemi në gjendje të bëjmë nëse mund ta kanalizojmë gjithë këtë fuqi në një qëllim specifik nëse, në vend që të na mbytë, na lejon të ikim. Dhe nëse mësojmë të qeverisim impulset tona të brendshme, ta drejtojmë atë tërbim që kemi brenda për të na dhënë shtytjen e nevojshme për të arritur qëllimet tona në vend që t’i nënshtrohemi atyre pa kuptuar se çfarë po na ndodh, çfarë do të mund të bënim?
“NESE KENI FORCA DHE NUK i PERDOR ,HERET APO VONE ATO DO TE KTHEHEN KUNDER JUSH.”
(Proverb kineze)
Ndoshta mund të mësojmë diçka nga këto sulme paniku dhe të punojmë në vetvete në mënyrë që mekanizmat mendorë që mobilizojnë aq shumë energji sa të kemi një sulm paniku të funksionojnë në favorin tonë përnjëherë.
Në ekuilibër, ne kemi dy mundësi që na ofrohen: ne mund të vazhdojmë të ankohemi se askush nuk na ka dhënë “broshurën” e udhëzimeve të kokës sonë dhe emocionet tona, ose mund të vendosim të marrim frenat e mendjes në dorë dhe t’i bëjmë ato kuptoj kush komandon. Sigurisht, do të duhet kohë dhe përpjekje, dhe mbase ndihma e një psikoterapisti, për ta njohur më mirë, por gjithnjë do të jetë më mirë sesa të qëndrosh dhe pranosh rrjedhjen e ngjarjeve

0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x